‘जुन जोगी आए पनि कानै चिरेको’ भनेझैं आठदलीय गठबन्धनको अन्तरिम सरकार पनि हिजोको सरकारभन्दा भिन्न देखिएन। सरकार गठन भएको यतिका दिन बितिसक्दा पनि सरकारले ‘ढलेको भाँडो’ समेत उठाउन सकेको छैन।

जनताप्रति उत्तरदायी र क्रान्तिकारिताको बखान गर्ने माओवादीसमेत सत्तामा पुगेपछि सर्वहाराका मुद्दाहरू बिर्सिए झैं भएको छ। देशका कैयौं अत्यावश्यक मुद्दाहरू समाधान गर्न सरकार मौन देखिन्छ। बाह्र वर्षदेखि बांगिएका सात दलका पुच्छरसँग माओवादी पुच्छर पनि बांगिन थालेका छन्। माओवादी सम्मिलित सरकारले पनि मुलुकको कार्यकारी अधिकारबाट निलम्बित राजा ज्ञानेन्द्रका कामकारबाही र गतिविधि नियन्त्रण गर्न सकेको छैन।

अन्तरिम संविधानद्वारा पूर्णतः निष्क्रिय, भूमिकाविहीन बनाइएका राजा ज्ञानेन्द्र पटकपटक विभिन्न बहानामा सन्देश दिइरहेछन्। उनी अझै कर्मचारी र सेनाको बलमा नारायणहिटी दरबारमा मस्त छन्। सरकारलाई चुनौती दिँदै सरकारले अवकाश दिएका दरबारका कर्मचारीलाई भटाभट बढुवा गरिरहेछन्। राजाद्वारा सम्पत्ति विवरण सरकारलाई नबुझाएर अझै जनताप्रति बेइमानी भइरहेछ। तर माओवादीसहितको अन्तरिम सरकार केवल रमिता हेरिरहेछ।

यो सरकार पनि बिगतका सरकारहरूभन्दा कत्ति पनि भिन्न छैन। यो सरकार लाचार छ, निरीह छ। यो सरकारले पनि राजा ज्ञानेन्द्रका कुनै अधिकार कटौती गर्न सक्दैन। यस्तो लाग्छ यो सरकारले पनि राजा ज्ञानेन्द्रसँग अप्रत्यक्ष आत्मसमर्पण गरिसकेको छ। अब जनतालाई कुनै राजनीतिक दलप्रति विश्वास छैन।

यी सबै ‘उही ड्याङका मूला’ हुन्। हिजो राजा ज्ञानेन्द्रप्रति ठडिएका जनताका औंला अब आठ राजनीतिक दलप्रति ठडिनेछ। अबको जनताको आन्दोलन यिनै नामर्द आठ राजनीतिक दल र तथाकथित ‘रत्यौली राजनीति’ प्रति हुनेछ।